What is hip impingement and a labral tear?
Femoroacetabular impingement (FAI) is a condition in which the bones of the hip joint do not fit together perfectly. The result is abnormal, repeated contact between the head and neck of the femur and the rim of the acetabulum during normal movement, particularly during hip flexion and rotational movement.
Over time, this contact damages the labrum (a fibrocartilaginous rim around the socket that contributes to stability and a fluid seal) and the surrounding articular cartilage. FAI is one of the leading causes of hip pain in young adults and an important cause of early hip arthritis.
A labral tear is the most common consequence of FAI, but can also occur independently following trauma, dysplasia, or capsular laxity.
What types of FAI exist?
FAI is usually classified into three types based on the underlying bony shape:
- cam type, extra bone on the femoral head/neck junction, more common in young men
- pincer type, over-coverage of the femoral head by the acetabular rim, more common in middle-aged women
- mixed type, combination of cam and pincer (the most common pattern)
These bony abnormalities usually develop during adolescence as the skeleton matures and become symptomatic during periods of increased sporting and physical activity.
What are the symptoms?
- groin pain, often described with the "C-sign" (the patient cups the side and front of the hip with the hand)
- pain with deep flexion (squatting, sitting in low chairs, getting out of a car)
- pain during sporting activity, especially activities involving rotation, change of direction or kicking
- occasional clicking, catching, or locking sensations from labral tears
- in long-standing cases, secondary stiffness and radiographic signs of cartilage damage
Patients are often young, active, and have been told their hip pain is "just a strain", only to later realise that the symptoms persist and gradually worsen.
How are FAI and labral tears diagnosed?
- clinical examination, including specific impingement tests (FADIR, FABER)
- X-rays, assess the bony shape and any early signs of joint damage
- MRI or MR arthrogram, the preferred imaging modality for evaluating the labrum and articular cartilage
- in selected cases, CT for detailed three-dimensional bony assessment and surgical planning
- an ultrasound-guided diagnostic injection can help confirm that the pain originates from within the hip joint
What is the conservative treatment?
Conservative care is the first-line treatment for many patients:
- activity modification, temporarily avoiding the movements that provoke symptoms
- targeted physiotherapy focused on hip mechanics, core stability and movement patterns
- anti-inflammatory medication when appropriate
- ultrasound-guided intra-articular injections, used both diagnostically and therapeutically
- Molecular & Biological Regenerative Therapy (PRP) in selected cases
A structured 3–6 month trial of conservative treatment is often appropriate for patients with mild to moderate symptoms.
When is hip arthroscopy considered?
Surgical treatment is considered when:
- symptoms persist despite a structured conservative programme
- imaging confirms FAI with a labral tear or cartilage damage
- the patient is young and active, with substantial impact on quality of life
- there is no evidence of advanced osteoarthritis (which would change the approach)
How is hip arthroscopy performed?
I perform hip arthroscopy through small incisions, working inside the hip joint using specialised arthroscopic instruments. The procedure typically includes:
- reshaping the bone, removing the cam bump on the femur (femoroplasty) and any over-coverage on the acetabulum (acetabuloplasty)
- labral preservation and repair, refixing the torn labrum to the acetabular rim with suture anchors, or or reconstruction when preservation is not possible
- addressing associated cartilage damage, debridement, microfracture, or other restoration techniques
- closing the capsule when appropriate to preserve hip stability
What should the patient expect after surgery?
- most procedures are performed as a day case
- crutches are used for 2–4 weeks with partial weight-bearing
- physiotherapy starts in the first week, with a structured progression
- driving usually resumes at 4–6 weeks
- return to running typically at 3–4 months
- return to full sport at 4–6 months, depending on the sport and the work done at surgery
What is the long-term outcome?
Outcomes after hip arthroscopy for FAI are generally very good in well-selected patients. Modern published series report satisfaction rates of approximately 80–90% at 2–5 years, with most patients returning to their previous activities.
The key to success is patient selection, addressing FAI before significant arthritis develops, in patients with characteristic symptoms and matching imaging findings.
Τι είναι η πρόσκρουση και η ρήξη επιχείλιου χόνδρου;
Η μηροκοτυλιαία πρόσκρουση (FAI) είναι πάθηση κατά την οποία τα οστά της άρθρωσης του ισχίου δεν εφαρμόζουν τέλεια. Το αποτέλεσμα είναι παθολογική, επαναλαμβανόμενη επαφή μεταξύ της κεφαλής και του αυχένα του μηριαίου και του χείλους της κοτύλης κατά τη φυσιολογική κίνηση, ιδιαίτερα στην κάμψη και στροφή.
Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η επαφή προκαλεί βλάβη στον επιχείλιο χόνδρο (μια ινοχόνδρινη στεφάνη γύρω από την κοτύλη) και στον περιβάλλοντα αρθρικό χόνδρο. Το FAI είναι μία από τις κύριες αιτίες πόνου ισχίου σε νέους ενήλικες και σημαντική αιτία πρώιμης οστεοαρθρίτιδας του ισχίου.
Η ρήξη επιχείλιου χόνδρου είναι η συχνότερη συνέπεια του FAI, αλλά μπορεί επίσης να εμφανιστεί μεμονωμένα από τραύμα, δυσπλασία ή χαλάρωση θυλάκου.
Ποιοι τύποι FAI υπάρχουν;
Το FAI ταξινομείται σε τρεις τύπους ανάλογα με το υποκείμενο οστικό σχήμα:
- τύπος cam, επιπλέον οστό στη συμβολή κεφαλής/αυχένα μηριαίου, πιο συχνός σε νέους άνδρες
- τύπος pincer, υπερκάλυψη της μηριαίας κεφαλής από το χείλος της κοτύλης, πιο συχνός σε μεσήλικες γυναίκες
- μικτός τύπος, συνδυασμός cam και pincer (το πιο συχνό πρότυπο)
Αυτές οι οστικές ανωμαλίες αναπτύσσονται συνήθως κατά την εφηβεία και γίνονται συμπτωματικές κατά περιόδους αυξημένης αθλητικής και σωματικής δραστηριότητας.
Ποια είναι τα συμπτώματα;
- βουβωνικός πόνος, συχνά περιγράφεται με το «C-σημείο» (ο ασθενής αγκαλιάζει το πλαϊνό και πρόσθιο μέρος του ισχίου)
- πόνος με βαθιά κάμψη (κάθισμα, χαμηλά καθίσματα, έξοδος από αυτοκίνητο)
- πόνος κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων, ιδίως σε δραστηριότητες με στροφή, αλλαγή κατεύθυνσης ή κλωτσιά
- περιστασιακό αίσθημα κρότου, αίσθημα κολλήματος ή κλειδώματος από ρήξεις επιχείλιου χόνδρου
- σε χρόνιες περιπτώσεις, δευτεροπαθής δυσκαμψία και ακτινολογικά σημεία βλάβης χόνδρου
Οι ασθενείς είναι συχνά νέοι, δραστήριοι, και τους έχει ειπωθεί ότι ο πόνος είναι «απλώς διάστρεμμα», μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι τα συμπτώματα επιμένουν και σταδιακά επιδεινώνονται.
Πώς γίνεται η διάγνωση;
- κλινική εξέταση, με ειδικές δοκιμασίες πρόσκρουσης (FADIR, FABER)
- ακτινογραφίες, εκτιμούν το οστικό σχήμα και πρώιμα σημεία βλάβης
- μαγνητική τομογραφία ή MR αρθρογραφία, η προτιμώμενη απεικονιστική εξέταση για επιχείλιο χόνδρο και αρθρικό χόνδρο
- σε επιλεγμένες περιπτώσεις, αξονική για λεπτομερή τρισδιάστατη οστική εκτίμηση και χειρουργικό σχεδιασμό
- διαγνωστική ένεση με υπερηχογραφική καθοδήγηση μπορεί να βοηθήσει στην επιβεβαίωση ότι ο πόνος προέρχεται από το εσωτερικό της άρθρωσης
Ποια είναι η συντηρητική αντιμετώπιση;
Η συντηρητική φροντίδα είναι η πρώτη γραμμή αντιμετώπισης για πολλούς ασθενείς:
- τροποποίηση δραστηριότητας, προσωρινή αποφυγή των κινήσεων που προκαλούν συμπτώματα
- στοχευμένη φυσικοθεραπεία με έμφαση στη μηχανική του ισχίου, σταθερότητα κορμού και πρότυπα κίνησης
- αντιφλεγμονώδη φάρμακα όπου ενδείκνυται
- ενδαρθρικές εγχύσεις με υπερηχογραφική καθοδήγηση, τόσο διαγνωστικές όσο και θεραπευτικές
- Μοριακή & Βιολογική Αναγεννητική Θεραπεία (PRP) σε επιλεγμένες περιπτώσεις
Μια οργανωμένη δοκιμαστική περίοδος συντηρητικής αγωγής διάρκειας 3–6 μηνών είναι συχνά εύλογη για ασθενείς με ήπια έως μέτρια συμπτώματα.
Πότε εξετάζεται η αρθροσκόπηση ισχίου;
Η χειρουργική αντιμετώπιση εξετάζεται όταν:
- τα συμπτώματα επιμένουν παρά οργανωμένο συντηρητικό πρόγραμμα
- η απεικόνιση επιβεβαιώνει FAI με ρήξη επιχείλιου χόνδρου ή βλάβη χόνδρου
- ο ασθενής είναι νέος και δραστήριος, με σημαντική επίπτωση στην ποιότητα ζωής
- δεν υπάρχουν ενδείξεις προχωρημένης οστεοαρθρίτιδας (που θα άλλαζε την προσέγγιση)
Πώς γίνεται η αρθροσκόπηση ισχίου;
Πραγματοποιώ αρθροσκόπηση ισχίου μέσω μικρών τομών, εργαζόμενος εντός της άρθρωσης με εξειδικευμένα αρθροσκοπικά εργαλεία. Η επέμβαση τυπικά περιλαμβάνει:
- αναμόρφωση οστού, αφαίρεση του cam στον μηρό (femoroplasty) και κάθε υπερκάλυψης στην κοτύλη (acetabuloplasty)
- διατήρηση και επιδιόρθωση του επιχείλιου χόνδρου, επανακαθήλωση της σχισμένης χόνδρινης στεφάνης με αγκύρια, ή ανακατασκευή όταν η διατήρηση δεν είναι εφικτή
- αντιμετώπιση συνοδών βλαβών του αρθρικού χόνδρου, καθαρισμός, microfracture ή άλλες τεχνικές αποκατάστασης
- σύγκλειση του θυλάκου όταν αρμόζει για διατήρηση της σταθερότητας
Τι αναμένεται μετά την επέμβαση;
- οι περισσότερες επεμβάσεις γίνονται ως αυθημερόν περιστατικό
- οι πατερίτσες χρησιμοποιούνται για 2–4 εβδομάδες με μερική φόρτιση
- η φυσικοθεραπεία ξεκινά την πρώτη εβδομάδα, με οργανωμένη πρόοδο
- η οδήγηση συνήθως επανέρχεται σε 4–6 εβδομάδες
- επιστροφή στο τρέξιμο τυπικά στους 3–4 μήνες
- επιστροφή σε πλήρη αθλητισμό στους 4–6 μήνες, ανάλογα με το άθλημα και την επέμβαση
Ποιο είναι το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα;
Τα αποτελέσματα μετά από αρθροσκόπηση ισχίου για FAI είναι γενικά πολύ καλά σε καλά επιλεγμένους ασθενείς. Σύγχρονες δημοσιευμένες σειρές αναφέρουν ποσοστά ικανοποίησης περίπου 80–90% στα 2–5 έτη, με τους περισσότερους ασθενείς να επιστρέφουν στις προηγούμενες δραστηριότητές τους.
Το κλειδί της επιτυχίας είναι η επιλογή ασθενούς, αντιμετώπιση του FAI πριν αναπτυχθεί σημαντική αρθρίτιδα, σε ασθενείς με χαρακτηριστικά συμπτώματα και αντίστοιχα ευρήματα στην απεικόνιση.