What are cartilage lesions?
Articular cartilage is a smooth, durable, low-friction tissue that covers the surfaces of joints. It is what allows the knee to move smoothly and painlessly under load. It is also remarkably poor at healing, it has no blood supply, and once it is damaged, it cannot easily regenerate on its own.
A cartilage lesion is any area of damage to this critical surface. Lesions can range from mild softening to deep, full-thickness defects exposing the underlying bone.
What causes cartilage lesions?
- acute trauma, sporting injuries, twisting injuries, dislocations
- previous ligament or meniscus injury
- joint malalignment that overloads one compartment
- osteochondritis dissecans
- repetitive overuse
- early degenerative change
What are the symptoms?
- knee pain, particularly with weight-bearing and activity
- swelling, often recurrent
- mechanical symptoms, clicking, catching, occasional locking when a fragment is loose
- stiffness
- in some cases, the lesion is asymptomatic and detected incidentally
How is the diagnosis made?
- clinical history and examination
- X-rays, exclude bony pathology and assess overall alignment
- MRI, the most important investigation, allowing detailed assessment of the size, depth and location of the lesion and the state of the surrounding bone and meniscus
Cartilage lesions are graded according to the Outerbridge classification, from Grade 1 (softening) to Grade 4 (full-thickness loss exposing bone).
What is the conservative treatment?
In small or mild lesions, conservative treatment may control symptoms and slow progression:
- activity modification
- anti-inflammatory medication
- physiotherapy with strengthening and joint mobility
- weight management
- intra-articular hyaluronic acid
- Molecular & Biological Regenerative Therapy (PRP)
It is worth being clear that conservative treatment cannot regenerate damaged cartilage, but it can meaningfully reduce symptoms and delay progression in many patients.
When is surgery needed?
Surgery is considered when:
- the lesion is large or unstable
- symptoms persist despite conservative treatment
- there are mechanical symptoms
- there is associated meniscus or ligament pathology
Arthroscopic cartilage treatment
Many cartilage lesions can be addressed arthroscopically through small incisions:
- debridement of unstable cartilage
- removal of loose bodies
- microfracture or related marrow-stimulation techniques in small lesions
- treatment of associated pathology
Modern cartilage restoration techniques
For larger and more complex defects, modern cartilage restoration techniques can rebuild the damaged surface. I draw on training at one of the largest cartilage centres in Europe and apply contemporary, predominantly single-stage techniques:
- Minced Cartilage technique, small fragments of the patient's own cartilage are harvested and re-implanted into the defect, supporting biological repair in a single operation
- in selected cases, advanced restoration with autologous chondrocyte implantation or osteochondral grafting
I apply modern, biologically-driven techniques aiming for stable, durable cartilage repair.
What about combined procedures?
Cartilage lesions rarely exist in isolation. Where the underlying problem is malalignment, meniscus deficiency or ligament insufficiency, treating the cartilage alone will fail. I therefore frequently combine cartilage restoration with:
- corrective osteotomy to offload the affected compartment
- meniscus repair or transplantation when indicated
- ligament reconstruction
Treating the joint as a whole, not just the visible defect, is the key to durable results.
What should the patient expect after surgery?
- protected weight-bearing for 6–12 weeks, depending on what was performed
- structured rehabilitation that takes into account cartilage maturation
- full cartilage maturation can take up to 12 months
- return to running typically at 4–6 months and to sport at 6–9 months, depending on the procedure
Τι είναι οι χόνδρινες βλάβες;
Ο αρθρικός χόνδρος είναι ένας λείος, ανθεκτικός ιστός χαμηλής τριβής που καλύπτει τις επιφάνειες των αρθρώσεων. Είναι αυτό που επιτρέπει στο γόνατο να κινείται ομαλά και χωρίς πόνο υπό φόρτιση. Είναι επίσης εξαιρετικά κακός στην επούλωση, δεν έχει αιμάτωση και, μόλις τραυματιστεί, δεν μπορεί εύκολα να αναγεννηθεί από μόνος του.
Η χόνδρινη βλάβη είναι κάθε περιοχή φθοράς αυτής της κρίσιμης επιφάνειας. Οι βλάβες κυμαίνονται από ήπια μαλάκυνση έως βαθιές, ολικού πάχους ελλείψεις που εκθέτουν το υποκείμενο οστό.
Ποια είναι τα αίτια;
- οξύ τραύμα, αθλητικές κακώσεις, στροφικές κακώσεις, εξαρθρήματα
- προηγούμενη συνδεσμική κάκωση ή κάκωση μηνίσκου
- παθολογική ευθυγράμμιση που υπερφορτώνει ένα διαμέρισμα
- διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα
- επαναλαμβανόμενη υπερχρήση
- πρώιμες εκφυλιστικές αλλοιώσεις
Ποια είναι τα συμπτώματα;
- γοναλγία, ιδιαίτερα υπό φόρτιση και δραστηριότητα
- οίδημα, συχνά υποτροπιάζον
- μηχανικά συμπτώματα, κλικ, εμπλοκή, περιστασιακό κλείδωμα όταν ένα τμήμα είναι ελεύθερο
- δυσκαμψία
- σε ορισμένες περιπτώσεις η βλάβη είναι ασυμπτωματική και ανευρίσκεται τυχαία
Πώς γίνεται η διάγνωση;
- λεπτομερές ιστορικό και κλινική εξέταση
- ακτινογραφίες, αποκλεισμός οστικής παθολογίας και αξιολόγηση συνολικής ευθυγράμμισης
- μαγνητική τομογραφία, η σημαντικότερη εξέταση, που επιτρέπει λεπτομερή αξιολόγηση μεγέθους, βάθους και θέσης της βλάβης και της κατάστασης του γύρω οστού και μηνίσκου
Οι χόνδρινες βλάβες ταξινομούνται κατά Outerbridge, από Grade 1 (μαλάκυνση) έως Grade 4 (ολικού πάχους απώλεια με έκθεση οστού).
Ποια είναι η συντηρητική αντιμετώπιση;
Σε μικρές ή ήπιες βλάβες, η συντηρητική αντιμετώπιση μπορεί να ελέγξει τα συμπτώματα και να καθυστερήσει την εξέλιξη:
- τροποποίηση δραστηριοτήτων
- αντιφλεγμονώδη φάρμακα
- φυσικοθεραπεία με ενδυνάμωση και κινητικότητα
- διαχείριση βάρους
- ενδαρθρικό υαλουρονικό οξύ
- Μοριακή & Βιολογική Αναγεννητική Θεραπεία (PRP)
Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι η συντηρητική θεραπεία δεν μπορεί να αναγεννήσει τον φθαρμένο χόνδρο, αλλά μπορεί να μειώσει σημαντικά τα συμπτώματα και να καθυστερήσει την εξέλιξη σε πολλούς ασθενείς.
Πότε χρειάζεται χειρουργείο;
Το χειρουργείο εξετάζεται όταν:
- η βλάβη είναι μεγάλη ή ασταθής
- τα συμπτώματα επιμένουν παρά τη συντηρητική αγωγή
- υπάρχουν μηχανικά συμπτώματα
- υπάρχει συνοδή παθολογία μηνίσκου ή συνδέσμων
Αρθροσκοπική θεραπεία χόνδρου
Πολλές χόνδρινες βλάβες μπορούν να αντιμετωπιστούν αρθροσκοπικά μέσω μικρών τομών:
- καθαρισμός ασταθούς χόνδρου
- αφαίρεση ελεύθερων σωμάτων
- microfracture ή σχετικές τεχνικές διέγερσης μυελού σε μικρές βλάβες
- αντιμετώπιση συνοδής παθολογίας
Σύγχρονες τεχνικές αποκατάστασης χόνδρου
Για μεγαλύτερες και πιο σύνθετες ελλείψεις, οι σύγχρονες τεχνικές αποκατάστασης χόνδρου μπορούν να ανοικοδομήσουν τη φθαρμένη επιφάνεια. Αξιοποιώ την εκπαίδευσή μου σε ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα χόνδρου της Ευρώπης και εφαρμόζω σύγχρονες, κυρίως ενός σταδίου τεχνικές:
- τεχνική Minced Cartilage, μικρά τμήματα από τον ίδιο τον χόνδρο του ασθενούς λαμβάνονται και επανεμφυτεύονται στο έλλειμμα, υποστηρίζοντας τη βιολογική επούλωση σε μία επέμβαση
- σε επιλεγμένες περιπτώσεις, προηγμένη αποκατάσταση με αυτόλογη μεταμόσχευση χονδροκυττάρων ή οστεοχόνδρινα μοσχεύματα
Εφαρμόζω σύγχρονες, βιολογικά-καθοδηγούμενες τεχνικές με στόχο τη σταθερή και διαρκή αποκατάσταση του χόνδρου.
Τι γίνεται με τις συνδυασμένες επεμβάσεις;
Οι χόνδρινες βλάβες σπάνια υπάρχουν μεμονωμένα. Όταν το υποκείμενο πρόβλημα είναι παθολογική ευθυγράμμιση, ανεπάρκεια μηνίσκου ή ανεπάρκεια συνδέσμων, η αντιμετώπιση μόνο του χόνδρου θα αποτύχει. Συνεπώς συνδυάζω συχνά την αποκατάσταση χόνδρου με:
- διορθωτική οστεοτομία για αποφόρτιση του πάσχοντος διαμερίσματος
- αποκατάσταση ή μεταμόσχευση μηνίσκου όπου ενδείκνυται
- ανακατασκευή συνδέσμων
Η αντιμετώπιση της άρθρωσης ως όλον, όχι μόνο της εμφανούς έλλειψης, είναι το κλειδί για διαρκή αποτελέσματα.
Τι αναμένεται μετά την επέμβαση;
- προστατευόμενη φόρτιση για 6–12 εβδομάδες, ανάλογα με την επέμβαση
- οργανωμένη αποκατάσταση που λαμβάνει υπόψη την ωρίμανση του χόνδρου
- η πλήρης ωρίμανση του χόνδρου μπορεί να διαρκέσει έως 12 μήνες
- επιστροφή στο τρέξιμο τυπικά στους 4–6 μήνες και στον αθλητισμό στους 6–9 μήνες, ανάλογα με την επέμβαση